geschiedenis

Europa is door haar centrale ligging altijd een strijdtoneel geweest, of het nou ging om bedreigingen van buiten of interne conflicten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het een smeltkroes is van krijgskunsten en vechtmethodieken.

Je kunt eigenlijk ook niet spreken van één Europese krijgskunst. Op basis van de geografische ligging binnen Europa maar zeker ook op basis van stam en land zijn er veel verschillen op te
merken. Dit is te zien aan verschillen in techniek, in wapens en uitrusting. De principes zijn echter overal nagenoeg gelijk.

De krijgskunsten zijn door de eeuwen heen ook veranderd. Door maatschappelijke veranderingen werden prive conflicten werden meer en meer in duels uitgevochten, duels die gaanderweg ook steeds minder gevaarlijk werden en uiteindelijk hebben hebben geleid hedendaagse sportvormen zoals boxen, schermen en worstelen. Dezelfde veranderingen zorgden er ook voor dat grotere conflicten werden steeds meer op nationale in plaats van regionale schaal uitgevochten werden. Technologische ontwikkelingen zoals het vuurwapen zorgden ervoor dat de klassieke wapens en bescherming zoals het harnas hun waarde verloren.

Vanaf de 13de eeuw is men de krijgskunsten op papier gaan zetten waardoor we hier veel over leren. Een van de belangrijkste stromingen hierin is de vechtstijl van Johannes Liechtenauer. Een stijl die uiteraard toen al niet nieuw was maar zich in de geschriften heeft weten te handhaven over een periode van ongeveer 300 jaar.

Dit is de stijl waarop we momenteel onze lessen focussen. Daarbij laten we de duel-etiquette links liggen en richten we ons op de vrije en chaotische kant waarbij één principe boven alles gaat:
overleven.